git ey hancı! yalın/ız biz her dem..
bırak kapı açık kalsın ışıklar uyurgezer
söyleyiver yolcuya karanlıkmış de
odası küf kokuyormuş sesi titrek içi ürpermiş de
elletmedi bana ille seni istedi de …
gelir mi bilmem!
benide yanına yoldaş eyler alır başımızı dağ başlarına çıkar mıyız bilmem!
eylen yolcum! gün akşam olmada..
çiğ tanesi yürek yaprağına konmada
incinmesin üşümesin bak solar sonra
gelme be yolcum!.. nurunu sürme gözlerime
alışırım..
sen ışıksın nurdan bir çerağ bense kuytu köşelerin karasıyım
yapma be yolcum! bakma öyle
alışırım..
hayaller kadar gerçek, gerçekler kadar hayalsin
biliyorum hiç gelmedin..
bakmadın bana öyle..
gün olmadı hiç akşamlar dönmedi geleceğin güne
sen eylenmedin gelip elini elime hiç vermedin..
oysa ben
nurunla gözüm kör olsun da senden başkasını görmeyim diye
gözlerim yollarda karanlıklarda hep seni bekledim …
merak etme hancı,
değilim bu han( )da kalıcı!
“…”
27 Ekim 00:13 _ elfani
